NIET ZIEN EN TOCH GELOVEN ...
Jean werd blind geboren – en heeft dus nooit iets kunnen zien. Eigenlijk is het zelfs onmogelijk om hem uit te leggen wat ‘zien’ precies is. Toch heeft hij het leven altijd van de positieve kant bekeken. En af en toe zelfs een voordeel van blindheid ontdekt: op internaat ging het licht uit als de jongens moesten gaan slapen, maar om braille te lezen heb je geen ogen nodig, alleen maar je vingers … Toen hij door een collega werd uitgenodigd om mee naar een concert van een zangkoor in een kerk te gaan, gingen die avond zijn ogen figuurlijk open. Tot dan was hij absoluut geen kerkganger, maar wat hij die avond ervoer, deed hem verlangen naar meer.
Naast zijn werk als telefonist van Philips in Hasselt, heeft Jean ook heel wat taken verricht als vrijwilliger. Toen hij op (brug)pensioen ging, kwam daar nog veel meer tijd voor vrij. Daarbij kon hij dankbaar gebruik maken van allerlei hulpmiddelen die blinden en slechtzienden ter beschikking staan.
Inmiddels is hij al jaren gepensioneerd, maar dat wil zeker niet zeggen dat hij is stilgevallen – ook al beginnen de jaren langzamerhand te wegen ...
onderWeg aflevering 02: van afrika tot in ...
De laatste jaren zijn Benjamin en Astrid niet veel in België geweest. Niet dat ze een hekel hebben aan ons land, maar er zijn veel plaatsen in de wereld die trekken. Niet zozeer om toerist te zijn of om ontdekkingsreizen te ondernemen. Zelf noemen ze het ‘roeping’ – noem het gerust de 'stem van God' die vraagt om ergens naartoe te gaan. Stel je daar geen zweverige toestanden voor: het koppel staat met beide voeten op de grond. Dat kan ook moeilijk anders als je meer dan een jaar op Lesbos tussen de vele vluchtelingen hebt gewoond. Of als je, zoals nu, in een arm land als Guinee aan de slag bent. Astrid is er actief als kinderarts, Benjamin zet een landbouwproject op poten. Op die manier brengen ze beiden hun opleiding in praktijk – al levert hen dat geen riant inkomen op. Wel een boeiende levensweg... Tijdens hun tijdelijke terugkeer naar België – voor de geboorte van hun tweede kindje – vertellen ze over hun passie, hun geloof en hun dromen.
onderWeg Aflevering 01: Huizenhoge hoop
Fred Monsuur groeide op als zoon van een predikant, van wie het leven gekenmerkt werd (en wordt) door een ernstige ziekte. Daarnaast heeft zijn zus het syndroom van Down. Beide zaken bepaalden zijn ontwikkeling. Desalniettemin kende hij een succesvolle internationale carrière in de farma-industrie. Door zijn vele reizen heeft Fred veel landen in de wereld met eigen ogen gezien. Toch zette hij vrijwel al zijn commerciële activiteiten stop om vrijwilligerswerk te gaan doen. Fred is actief bij een christelijk kinderhuis, maar wil ook voorzien in opvang voor jongeren die het huis verlaten. Met het oog op voorzieningen voor zijn zus startte hij het project ‘Trishomie’, waar mensen met een beperking residentiële opvang krijgen, en door zijn inzet in een ander initiatief wil hij thuislozen aan een toekomst helpen. Geloof speelt de hoofdrol: zijn doel is om iedereen die in een van de huizen passeert iets van God te laten zien en te ervaren. Dat kan via grootschalige initiatieven, maar komt ook tot uiting in de begeleiding van een enkeling – zoals Piet, een van zijn goede vrienden die aan MS lijdt. Op die manier probeert hij dag na dag huizenhoge hoop te verspreiden.