De herfst is al goed merkbaar op het mooie dorpsplein. De wind heeft de herinnering aan de warme zomer weggeblazen. Een uitstekend moment voor melancholische mijmeringen, denkt de oude man op het bankje. De herfst is ook in zijn eigen leven aangebroken. Hij denkt terug aan wat hij in al die jaren heeft meegemaakt. Sommige herinneringen zijn even kleurrijk als de bladeren die nu van de bomen vallen en het plein een heel ander aanzicht geven. Andere zijn grijs en donker. Daarvan denkt hij: waarom heeft God die drama’s toegelaten. Waarom greep Hij niet in toen het nodig was? Het leven kan van tijd tot tijd vervelende vragen oproepen ...

“Zingen over mijn angst haalt de angel eruit”. Pommelien Thijs gaf onlangs in een interview toe dat haar liedjes haar angsten en twijfels reflecteren. Muziek als uitlaatklep – het is voor veel artiesten een bekend gegeven. Doorleefde teksten kunnen klinken soms alsof je hun dagboek binnenstapt. Opvallend: soms ontmoeten oud en nieuw elkaar op een onverwachte plek. Zo combineert Marc de Bijbelse schrijver David van zo’n 20 eeuwen geleden met de hedendaagse Billie Eilish. Beiden wisten niet goed waar ze heen moesten met zichzelf. Billie zoekt het antwoord in zichzelf, David doet een beroep op God ...

Toen Sofie aan haar gezin vertelde dat ze naar een kerkdienst zou gaan, werd ze nogal vreemd bekeken. “Geloof jij dan in God, nu?”, vroeg haar zoon rechtuit. En haar antwoord was duidelijk: “Ja, absoluut”. Wat haar voornamelijk opviel toen ze het gebouw van de Levende Hoop in Herentals binnenstapte, was dat de aanwezig eigenlijk één grote familie waren. Niet letterlijk uiteraard, maar wel geestelijk met elkaar verbonden – als broers en zussen van elkaar. De vaststelling dat ze als gelovige niet alleen stond, was een enorme bemoediging, en een stimulans om de kerk te blijven bezoeken.

Als warme zonnestralen die je gezicht, dwars doorheen een vieze ruit, in een koude ruimte verwarmen. Als vleugels die je optillen, als een vlinder in je buik, als twee draadjes die je mondhoeken optillen, … Zo omschrijft Marieke haar ervaring van de liefde van God. Vergelijk het met wat de Israëlitische koning-dichter David, uit de 11de eeuw voor Christus, uitriep: “Prijs de Heer, want Hij is goed. Zijn liefde en trouw duren tot in eeuwigheid.” Is de goedheid van God echt zo tastbaar? En hoe kan je Zijn liefde eigenlijk ervaren? Niet alleen als theorie, maar ook als daadwerkelijke praktijk ...

Als ze bij Ann thuis volk ontvangen, dan is er één dessert waar het gezin niet over wil onderhandelen: moelleux au chocolat met vanille-ijs. Wat ook het menu voor de gasten zal worden, de vraag is steevast: “Je maakt toch moelleux?” En geef ze eens ongelijk: warme, zachte chocolade met een lopend hart in combinatie met het koude vanille-ijs. Eenvoudig, maar altijd een succes. Het is intussen uitgegroeid tot veel meer dan een dessert. Het hoort gewoon bij gezellig tafelen, genieten en mensen graag rond de tafel hebben.

Net zoals iedereen kijkt Yvan naar zijn jaarlijkse vakantie uit, maar op, een of andere manier lijkt er steeds iets mis te gaan. De ene keer kreeg hij op de dag van de terugtocht een niercrisis (en was de reis naar huis bijzonder pijnlijk), de andere keer belandde hij al de eerste dag van zijn verblijf in Zuid-Frankrijk in het ziekenhuis. Een vliegtuig moest hem uiteindelijk repatriëren. Drie jaar geleden scheurde hij zijn ligamenten tijdens een bergwandeling en twee jaar later werd er ingebroken in zijn caravan. Met zoveel miserie ga je je afvragen waar God op die momenten is en of Hij ons echt in de steek laat ...

Horrorfilms: je bent er voor of je bent er tegen. De een kijkt niets liever dan dit genre, de ander gruwelt ervan. Waarom zoeken mensen bewust de angst en vrees of het kwaad in dit soort films op? Blijkbaar spreekt horror diepe angsten in onszelf aan: voor het kwaad, het lijden en het onbekende. Jan stelt dat de Bijbel en horrorfilms elkaar in zekere zin vinden op het gebied van het kwaad. Maar de benadering is anders. Horror herinnert ons eraan dat we in een gevallen wereld leven waar het kwaad echt is, lijden onvermijdelijk en angst deel uitmaakt van het mens-zijn. De Bijbel biedt de hoop dat we niet in duisternis achterblijven.

Vaak zeggen daden meer dan woorden. Het is daarom niet vreemd dat Jezus op een bepaald moment zijn leerlingen iets leerde zonder iets te zeggen. Het was op het einde van zijn leven, bij zijn laatste maaltijd. Wij wassen normaal voor we beginnen te eten onze handen – in het stoffige Midden-Oosten werden vroeger ook de voeten gewassen. Daar was een speciale bediende voor. Behalve bij die ene maaltijd. Jezus’ leerlingen voelden zich te goed om die onbeduidende taak op zich te nemen. Op dat moment gaf Jezus het goede voorbeeld – en een duidelijke les.

Johan wandelde met een goeie vriend door een stadsfestival . Na een reeks concert- en cafébezoeken was het tijd om naar huis te gaan. Maar toen ze uit een etablissement live muziek hoorden komen, konden ze toch niet aan de verleiding weerstaan om binnen te stappen. Johan mocht een verzoeknummer opgeven, vroeg hij ‘Down and Out’ – op voorwaarde dat hij het zelf mocht zingen. De drank had hem blijkbaar veel vertrouwen gegeven … Het avontuur liep goed af, maar later ontdekte hij wat echt voor zelfvertrouwen kan zorgen.

Klik hier om een tekst te typen.

Waar ga je dit jaar je vakantie doorbrengen? Aan de zee, in de bergen, in het zonnige zuiden? Wordt het iets avontuurlijks of kies je meer voor het bekende? Sommige mensen kiezen er bewust voor iets nuttigs te gaan doen tijdens hun verlof. Niet zozeer voor zichzelf, maar voor iemand anders. Zo ging Jacques naar Albanië om er te gaan klussen in een instelling voor bejaarden. Geen luxe vakantie, maar toch eentje waar hij de beste herinneringen aan heeft. Hij kreeg echt de smaak te pakken en vertrek dit jaar naar een opvanginitiatief voor kinderen in Roemenië.

Benny is een gevangene voor wie het verblijf achter de tralies nog erger bleek dan hij verwacht had. In 2024 was er een incident waarbij zijn volledige rug zwaar verbrand was. Gelovig was hij allerminst, maar toen de aalmoezenier een gesprek met hem wilde aanknopen, had hij daar geen bezwaar tegen. Benny was net terug uit het brandwondencentrum en zijn rug moest vier keer per dag met een speciale zalf ingesmeerd worden. Alleen: hij mocht die zalf niet op zijn cel hebben ... De ontmoeting tussen hem en de aalmoezenier leidde tot een wonderlijk verhaal ...